Opis
Most 25 Kwietnia to czerwony most wiszący, który przecina Tag w Lizbonie: ma 3173 metry długości i główne przęsło o długości około 1013 metrów. To wielki symbol miasta, kuzyn Golden Gate, i droga do Almady oraz na południe.
Podobieństwo do mostów San Francisco nie jest przypadkiem: zbudowała go amerykańska firma American Bridge Company, która pracowała w rejonie zatoki. Ma ten sam kolor International Orange, a pylony wznoszą się 190 metrów nad rzeką, z jezdnią około 70 metrów nad wodą.
Budowę rozpoczęto 5 listopada 1962 roku, a most otwarto 6 sierpnia 1966 roku, przed terminem. Przez pierwsze osiem lat nosił imię dyktatora, który zlecił jego budowę: Most Salazara.
Potem nadszedł 25 kwietnia 1974 roku, rewolucja goździków. Obywatele oderwali mosiężne litery „Salazar” z filaru i namalowali w ich miejsce „25 de Abril”, a nowa nazwa się przyjęła.
Pokład kolejowy, planowany od początku i porzucony dla oszczędności, dodano dopiero w 1999 roku: obok pierwszych kabli głównych naciągnięto drugi zestaw, przy nieprzerwanym ruchu, i zbudowano dolny pokład dla pociągów.
Jego pomarańczowa stal odcina się od rzeki i nieba, a główne przęsło, długie na około kilometr, to dobry powód, by obejrzeć most z obu brzegów.
Samochody przejeżdżając, buczą, ponieważ wewnętrzne pasy górnego pokładu to metalowa krata zamiast asfaltu, co przepuszcza wiatr i zmniejsza jego siłę na konstrukcję.
Piesi na ogół nie mogą przejść, poza rocznym półmaratonem, ale na moście jest taras widokowy, otwarty we wrześniu 2017 roku. Najlepszy widok na cały most jest spod Cristo Rei, na południowym brzegu, z Lizboną w tle.
Prowadzi nim ruch drogowy i kolejowy między Lizboną a Almadą.
Podobieństwo do mostów San Francisco nie jest przypadkiem: zbudowała go amerykańska firma American Bridge Company, która pracowała w rejonie zatoki. Ma ten sam kolor International Orange, a pylony wznoszą się 190 metrów nad rzeką, z jezdnią około 70 metrów nad wodą.
Budowę rozpoczęto 5 listopada 1962 roku, a most otwarto 6 sierpnia 1966 roku, przed terminem. Przez pierwsze osiem lat nosił imię dyktatora, który zlecił jego budowę: Most Salazara.
Potem nadszedł 25 kwietnia 1974 roku, rewolucja goździków. Obywatele oderwali mosiężne litery „Salazar” z filaru i namalowali w ich miejsce „25 de Abril”, a nowa nazwa się przyjęła.
Pokład kolejowy, planowany od początku i porzucony dla oszczędności, dodano dopiero w 1999 roku: obok pierwszych kabli głównych naciągnięto drugi zestaw, przy nieprzerwanym ruchu, i zbudowano dolny pokład dla pociągów.
Jego pomarańczowa stal odcina się od rzeki i nieba, a główne przęsło, długie na około kilometr, to dobry powód, by obejrzeć most z obu brzegów.
Samochody przejeżdżając, buczą, ponieważ wewnętrzne pasy górnego pokładu to metalowa krata zamiast asfaltu, co przepuszcza wiatr i zmniejsza jego siłę na konstrukcję.
Piesi na ogół nie mogą przejść, poza rocznym półmaratonem, ale na moście jest taras widokowy, otwarty we wrześniu 2017 roku. Najlepszy widok na cały most jest spod Cristo Rei, na południowym brzegu, z Lizboną w tle.
Prowadzi nim ruch drogowy i kolejowy między Lizboną a Almadą.