Opis
Rossio to plac w centrum lizbońskiej Baixy, miejsce, w którym wszyscy się umawiają: szeroki owal z falistym czarno-białym brukiem, dwie brązowe fontanny, wysoka kolumna i neoklasycystyczny teatr, a dookoła kawiarnie i bary z ginjinhą.
Jego oficjalna nazwa to Praça D. Pedro IV, ale nikt jej nie używa. Rossio znaczy po prostu „błonia” i od ośmiu wieków Lizbończycy zbierają się tu na jarmarki, walki byków, karnawały, bunty, a w ciemniejszych czasach także na autodafé inkwizycji.
Falisty bruk z 1848 roku to pierwsza rzecz, którą warto zobaczyć: morze małych kamieni sprawia, że cały plac zdaje się falować. Pośrodku stoi kolumna Piotra IV, króla Portugalii i pierwszego cesarza Brazylii, wzniesiona w 1874 roku, a po obu jej stronach znajdują się francuskie brązowe fontanny.
Po północnej stronie Teatr Narodowy Marii II, zbudowany w latach 40. XIX wieku na miejscu pałacu inkwizycji, zwieńczony jest posągiem Gila Vicentego, dramaturga, którego inkwizycja cenzurowała.
Fasada dworca Rossio, neomanuelińska, powstała w latach 1886–1887 i ma podkowiaste łuki, które pasowałyby do pałacu. Na brzegach placu Café Nicola, z XVIII wieku, oraz sklepiki z ginjinhą podają wiśniówkę w małych kieliszkach.
W średniowieczu było to otwarte pole pod wzgórzem zamkowym, gdzie handlowano końmi. Po północnej stronie stał Pałac Estaus, w którym gościli szlachcice i ambasadorowie, potem wprowadziła się inkwizycja i w 1540 roku odbyły się tu pierwsze publiczne egzekucje.
Trzęsienie ziemi z 1755 roku zmiotło wszystko, razem ze Szpitalem Królewskim Wszystkich Świętych, który ciągnął się po wschodniej stronie. Plac, który powstał potem, jest pombalski, jak cała Baixa, z równymi fasadami i prostymi ulicami biegnącymi do rzeki.
Plac jest też salonem miasta, ulubionym miejscem spotkań Lizbończyków i turystów, a kawiarnie ułatwiają siedzenie i oglądanie przepływającego tłumu.
W 1836 roku pożar zniszczył dawny pałac inkwizycji i zrobił miejsce dla teatru. Obecne oblicze placu, z pombalskimi budynkami i falistą posadzką, to dzieło XVIII i XIX wieku.
Koniecznie zobacz
• Falisty bruk.
• Kolumnę i fontanny.
• Teatr Narodowy.
• Dworzec Rossio.
• Café Nicola i kieliszek ginjinhy.
Czy wiesz, że…?
• Legenda głosi, że posąg na kolumnie wykonano dla cesarza Meksyku Maksymiliana, rozstrzelanego przed ukończeniem. Historycy to obalili: na guzikach posągu widnieje herb Portugalii.
• Lizbończycy przezwali pierwszy, niezdarny pomnik Piotra IV „solniczką”.
Jego oficjalna nazwa to Praça D. Pedro IV, ale nikt jej nie używa. Rossio znaczy po prostu „błonia” i od ośmiu wieków Lizbończycy zbierają się tu na jarmarki, walki byków, karnawały, bunty, a w ciemniejszych czasach także na autodafé inkwizycji.
Falisty bruk z 1848 roku to pierwsza rzecz, którą warto zobaczyć: morze małych kamieni sprawia, że cały plac zdaje się falować. Pośrodku stoi kolumna Piotra IV, króla Portugalii i pierwszego cesarza Brazylii, wzniesiona w 1874 roku, a po obu jej stronach znajdują się francuskie brązowe fontanny.
Po północnej stronie Teatr Narodowy Marii II, zbudowany w latach 40. XIX wieku na miejscu pałacu inkwizycji, zwieńczony jest posągiem Gila Vicentego, dramaturga, którego inkwizycja cenzurowała.
Fasada dworca Rossio, neomanuelińska, powstała w latach 1886–1887 i ma podkowiaste łuki, które pasowałyby do pałacu. Na brzegach placu Café Nicola, z XVIII wieku, oraz sklepiki z ginjinhą podają wiśniówkę w małych kieliszkach.
W średniowieczu było to otwarte pole pod wzgórzem zamkowym, gdzie handlowano końmi. Po północnej stronie stał Pałac Estaus, w którym gościli szlachcice i ambasadorowie, potem wprowadziła się inkwizycja i w 1540 roku odbyły się tu pierwsze publiczne egzekucje.
Trzęsienie ziemi z 1755 roku zmiotło wszystko, razem ze Szpitalem Królewskim Wszystkich Świętych, który ciągnął się po wschodniej stronie. Plac, który powstał potem, jest pombalski, jak cała Baixa, z równymi fasadami i prostymi ulicami biegnącymi do rzeki.
Plac jest też salonem miasta, ulubionym miejscem spotkań Lizbończyków i turystów, a kawiarnie ułatwiają siedzenie i oglądanie przepływającego tłumu.
W 1836 roku pożar zniszczył dawny pałac inkwizycji i zrobił miejsce dla teatru. Obecne oblicze placu, z pombalskimi budynkami i falistą posadzką, to dzieło XVIII i XIX wieku.
Koniecznie zobacz
• Falisty bruk.
• Kolumnę i fontanny.
• Teatr Narodowy.
• Dworzec Rossio.
• Café Nicola i kieliszek ginjinhy.
Czy wiesz, że…?
• Legenda głosi, że posąg na kolumnie wykonano dla cesarza Meksyku Maksymiliana, rozstrzelanego przed ukończeniem. Historycy to obalili: na guzikach posągu widnieje herb Portugalii.
• Lizbończycy przezwali pierwszy, niezdarny pomnik Piotra IV „solniczką”.