Opis
Pałac Fronteira (Palácio dos Marqueses de Fronteira) to siedemnastowieczny pałac z ogrodem na skraju parku leśnego Monsanto w Lizbonie, nadal dom markizów Fronteira. Jest Pomnikiem Narodowym, a jego kafle opowiadają historie, niektóre z nich to żarty.
Małpy grające na trąbkach, rycerze odbici w basenie i rząd portugalskich królów, w którym brakuje trzech: pałac jest pełen niespodzianek. Zwiedzającym otwarte są tylko niektóre pokoje, biblioteka i ogród, a rodzina nadal tu mieszka.
Zbudowano go w latach 1671–72 jako pawilon myśliwski dla João de Mascarenhasa, mianowanego markizem Fronteira za wierność Braganzom w wojnie, która uwolniła Portugalię od Hiszpanii. Stoi w cichej okolicy, przy parku, z dala od centrum miasta.
Ta wojna jest tu wszędzie. W Sali Bitew panele z kafli pokazują jej bitwy jedna po drugiej, wśród nich Montijo, Ameixial i Montes Claros, a na jednym szczególe sam markiz walczy z hiszpańskim generałem. Jadalnię zdobią portrety szlachty, w niektórych przypadkach pędzla Domingosa Antónia de Sequeiry.
W ogrodzie, o powierzchni około pięciu i pół hektara, panele z kafli przedstawiają sztuki, postacie mitologiczne i pory roku, a żywopłoty są przycięte tak, by je przedstawiać. Rycerze, przodkowie rodziny, odbijają się w wodach dużego basenu.
Dwie klatki schodowe prowadzą do galerii, w której niszach stoją popiersia królów Portugalii. Brakuje trzech Filipów, hiszpańskich królów, którzy rządzili krajem.
Według legendy porcelanę użytą podczas inauguracji pałacu, na której ucztował przyszły król Piotr, stłuczono, by nikt jej już nie użył. Jej kawałki, wraz z muszlami i kamieniami, zdobią fasadę kaplicy, najstarszej części pałacu.
Małpy grające na trąbkach, rycerze odbici w basenie i rząd portugalskich królów, w którym brakuje trzech: pałac jest pełen niespodzianek. Zwiedzającym otwarte są tylko niektóre pokoje, biblioteka i ogród, a rodzina nadal tu mieszka.
Zbudowano go w latach 1671–72 jako pawilon myśliwski dla João de Mascarenhasa, mianowanego markizem Fronteira za wierność Braganzom w wojnie, która uwolniła Portugalię od Hiszpanii. Stoi w cichej okolicy, przy parku, z dala od centrum miasta.
Ta wojna jest tu wszędzie. W Sali Bitew panele z kafli pokazują jej bitwy jedna po drugiej, wśród nich Montijo, Ameixial i Montes Claros, a na jednym szczególe sam markiz walczy z hiszpańskim generałem. Jadalnię zdobią portrety szlachty, w niektórych przypadkach pędzla Domingosa Antónia de Sequeiry.
W ogrodzie, o powierzchni około pięciu i pół hektara, panele z kafli przedstawiają sztuki, postacie mitologiczne i pory roku, a żywopłoty są przycięte tak, by je przedstawiać. Rycerze, przodkowie rodziny, odbijają się w wodach dużego basenu.
Dwie klatki schodowe prowadzą do galerii, w której niszach stoją popiersia królów Portugalii. Brakuje trzech Filipów, hiszpańskich królów, którzy rządzili krajem.
Według legendy porcelanę użytą podczas inauguracji pałacu, na której ucztował przyszły król Piotr, stłuczono, by nikt jej już nie użył. Jej kawałki, wraz z muszlami i kamieniami, zdobią fasadę kaplicy, najstarszej części pałacu.