Opis
Narodowe Muzeum Sztuki Dawnej (Museu Nacional de Arte Antiga) to główne muzeum sztuki w Portugalii, w siedemnastowiecznym pałacu nad Tagiem. Jego 40 000 przedmiotów obejmuje okres od średniowiecza do początku XIX wieku i sięga od Europy po Afrykę, Azję i obie Ameryki.
Najsłynniejszy skarb to Poliptyk świętego Wincentego, piętnastowieczny poliptyk, na którym około sześćdziesięciu osób ze wszystkich warstw portugalskiego społeczeństwa gromadzi się wokół świętego. Przypisuje się go Nuno Gonçalvesowi, nadwornemu malarzowi króla Alfonsa V, i jest jednym z pierwszych portretów grupowych w sztuce europejskiej.
W galeriach europejskich znajdziesz Kuszenie świętego Antoniego, tryptyk Hieronima Boscha z około 1501 roku oraz Świętego Hieronima w pracowni Albrechta Dürera, a także dzieła Rafaela i innych mistrzów renesansu.
Kolekcja imperialna to druga gwiazda muzeum. Pokazuje, co imperium Portugalii przywiozło do domu: japońskie parawany namban z portugalskimi statkami przybywającymi do Japonii oraz indo-portugalskie przedmioty z epoki handlu światowego.
Monstrancja z Belém z 1506 roku, złoty okaz paradny, ma być wykonana ze złota, które Vasco da Gama przywiózł z Afryki Wschodniej. Aneks z barokową kaplicą, kupiony w 1940 roku, dodaje jeszcze więcej.
Muzeum narodziło się z konfiskaty. W 1833 roku Portugalia zniosła zakony, a sztuka klasztorów przeszła na państwo. Narodowa galeria wzięła z niej to, co najlepsze, ale w ciasnych, wilgotnych salach.
W 1884 roku państwo kupiło pałac nad rzeką, Janelas Verdes, „zielone okna”. Należał do hrabiów Alvor, dopóki markiz de Pombal go nie zajął i nie sprzedał własnemu bratu, inkwizytorowi.
Nazwa wprowadza w błąd: „antiga” znaczy tu stary, a nie starożytny.
Portugalscy malarze początku XVI wieku, tacy jak Vasco Fernandes, Jorge Afonso i Garcia Fernandes, są dobrze reprezentowani, a później także Josefa de Óbidos i Domingos Sequeira. Hiszpańscy mistrzowie Zurbarán i Velázquez oraz flamandzcy malarze, jak Hans Memling, dopełniają ściany.
Kolekcja mebli sięga od indo-portugalskich kabinetów z XVI i XVII wieku po francuskie dzieła Riesenera, a parawan nanban z około 1593 roku to jedna z gwiazd sal imperialnych.
Koniecznie zobacz
• Poliptyk świętego Wincentego.
• Kuszenie świętego Antoniego.
• Świętego Hieronima w pracowni.
• Monstrancję z Belém.
Czy wiesz, że…?
• Monstrancję mógł wykonać Gil Vicente, wielki dramaturg Portugalii.
• Poliptyk przez wieki wisiał w katedrze w Lizbonie, zanim trafił do muzeum.
Najsłynniejszy skarb to Poliptyk świętego Wincentego, piętnastowieczny poliptyk, na którym około sześćdziesięciu osób ze wszystkich warstw portugalskiego społeczeństwa gromadzi się wokół świętego. Przypisuje się go Nuno Gonçalvesowi, nadwornemu malarzowi króla Alfonsa V, i jest jednym z pierwszych portretów grupowych w sztuce europejskiej.
W galeriach europejskich znajdziesz Kuszenie świętego Antoniego, tryptyk Hieronima Boscha z około 1501 roku oraz Świętego Hieronima w pracowni Albrechta Dürera, a także dzieła Rafaela i innych mistrzów renesansu.
Kolekcja imperialna to druga gwiazda muzeum. Pokazuje, co imperium Portugalii przywiozło do domu: japońskie parawany namban z portugalskimi statkami przybywającymi do Japonii oraz indo-portugalskie przedmioty z epoki handlu światowego.
Monstrancja z Belém z 1506 roku, złoty okaz paradny, ma być wykonana ze złota, które Vasco da Gama przywiózł z Afryki Wschodniej. Aneks z barokową kaplicą, kupiony w 1940 roku, dodaje jeszcze więcej.
Muzeum narodziło się z konfiskaty. W 1833 roku Portugalia zniosła zakony, a sztuka klasztorów przeszła na państwo. Narodowa galeria wzięła z niej to, co najlepsze, ale w ciasnych, wilgotnych salach.
W 1884 roku państwo kupiło pałac nad rzeką, Janelas Verdes, „zielone okna”. Należał do hrabiów Alvor, dopóki markiz de Pombal go nie zajął i nie sprzedał własnemu bratu, inkwizytorowi.
Nazwa wprowadza w błąd: „antiga” znaczy tu stary, a nie starożytny.
Portugalscy malarze początku XVI wieku, tacy jak Vasco Fernandes, Jorge Afonso i Garcia Fernandes, są dobrze reprezentowani, a później także Josefa de Óbidos i Domingos Sequeira. Hiszpańscy mistrzowie Zurbarán i Velázquez oraz flamandzcy malarze, jak Hans Memling, dopełniają ściany.
Kolekcja mebli sięga od indo-portugalskich kabinetów z XVI i XVII wieku po francuskie dzieła Riesenera, a parawan nanban z około 1593 roku to jedna z gwiazd sal imperialnych.
Koniecznie zobacz
• Poliptyk świętego Wincentego.
• Kuszenie świętego Antoniego.
• Świętego Hieronima w pracowni.
• Monstrancję z Belém.
Czy wiesz, że…?
• Monstrancję mógł wykonać Gil Vicente, wielki dramaturg Portugalii.
• Poliptyk przez wieki wisiał w katedrze w Lizbonie, zanim trafił do muzeum.