Opis
Muzeum Gulbenkiana to jedna z największych prywatnych kolekcji świata, od starożytnego Egiptu po początek XX wieku, w modernistycznym budynku w parku w Lizbonie. Jest na tyle niewielkie, że można je zobaczyć podczas jednej wizyty, bo wystawiono tylko to, co najlepsze z 6000 przedmiotów.
Muzeum prowadzi dwiema trasami. Jedna wiedzie od Egiptu i Mezopotamii do Persji i świata islamu, z dywanami, ceramiką i rękopisami. Druga biegnie przez Europę, od średniowiecznych rzeźb w kości słoniowej po Rembrandta, Rubensa, Turnera, Maneta, Moneta, Renoira i Degasa.
Sala René Lalique to ulubiona: biżuteria i szkło z ponad 140 dzieł, które Gulbenkian zamówił u francuskiego projektanta w ciągu prawie 30 lat. Równie uderzające jest francuskie rzemiosło artystyczne XVIII wieku, z meblami, złotem i srebrem godnymi pałacu.
Ogród zaprojektowano razem z budynkami, a jego autorami są António Viana Barreto i Gonçalo Ribeiro Telles. Galerie wychodzą na las i wodę, więc park jest częścią zwiedzania, a modernistyczny budynek powstał w wyniku konkursu z 1959 roku.
Muzeum nosi imię człowieka, którego nazywano „Panem Pięć Procent”. Calouste Gulbenkian, Ormianin urodzony w Konstantynopolu w 1869 roku, zachował pięć procent firm naftowych, które pomógł stworzyć. Tortem była ropa Bliskiego Wschodu.
Z tego kawałka stał się jednym z najbogatszych ludzi świata i wydawał go według równie prostej reguły: tylko to, co najlepsze. Niektóre dzieła kupił, gdy Związek Radziecki wyprzedawał obrazy z Ermitażu.
Dlaczego Lizbona? W 1942 roku, w środku wojny, Gulbenkian wyjechał z Francji do Portugalii. Ostatnie lata życia spędził w apartamencie hotelu Aviz i zmarł tam w 1955 roku, zapisując majątek i kolekcję fundacji. Budynki i ogrody otwarto w 1969 roku.
Do innych arcydzieł należą Portret starca Rembrandta z 1645 roku, Portret młodej kobiety Ghirlandaia z około 1490 roku, widok ujścia Sekwany Turnera i portret czytającej Madame Monet Renoira. Sam budynek ma kształt litery T i otwarto go 2 października 1969 roku.
Z około 6000 przedmiotów na stałe wystawiono około 1000, dzięki czemu zwiedzanie jest lekkie: to to, co najlepsze, tak jak chciał założyciel.
Koniecznie zobacz
• Salę René Lalique.
• Sztukę egipską i islamską.
• Obrazy Rembrandta i Moneta.
• Ogród.
Czy wiesz, że…?
• Gulbenkian zostawił 400 000 dolarów na renowację ormiańskiej cerkwi macierzystej w Eczmiadzynie, do wydania, gdy stosunki ze Związkiem Radzieckim na to pozwolą.
• Sąsiednie Centro de Arte Moderna było w 1983 roku pierwszym muzeum sztuki nowoczesnej w Portugalii.
Muzeum prowadzi dwiema trasami. Jedna wiedzie od Egiptu i Mezopotamii do Persji i świata islamu, z dywanami, ceramiką i rękopisami. Druga biegnie przez Europę, od średniowiecznych rzeźb w kości słoniowej po Rembrandta, Rubensa, Turnera, Maneta, Moneta, Renoira i Degasa.
Sala René Lalique to ulubiona: biżuteria i szkło z ponad 140 dzieł, które Gulbenkian zamówił u francuskiego projektanta w ciągu prawie 30 lat. Równie uderzające jest francuskie rzemiosło artystyczne XVIII wieku, z meblami, złotem i srebrem godnymi pałacu.
Ogród zaprojektowano razem z budynkami, a jego autorami są António Viana Barreto i Gonçalo Ribeiro Telles. Galerie wychodzą na las i wodę, więc park jest częścią zwiedzania, a modernistyczny budynek powstał w wyniku konkursu z 1959 roku.
Muzeum nosi imię człowieka, którego nazywano „Panem Pięć Procent”. Calouste Gulbenkian, Ormianin urodzony w Konstantynopolu w 1869 roku, zachował pięć procent firm naftowych, które pomógł stworzyć. Tortem była ropa Bliskiego Wschodu.
Z tego kawałka stał się jednym z najbogatszych ludzi świata i wydawał go według równie prostej reguły: tylko to, co najlepsze. Niektóre dzieła kupił, gdy Związek Radziecki wyprzedawał obrazy z Ermitażu.
Dlaczego Lizbona? W 1942 roku, w środku wojny, Gulbenkian wyjechał z Francji do Portugalii. Ostatnie lata życia spędził w apartamencie hotelu Aviz i zmarł tam w 1955 roku, zapisując majątek i kolekcję fundacji. Budynki i ogrody otwarto w 1969 roku.
Do innych arcydzieł należą Portret starca Rembrandta z 1645 roku, Portret młodej kobiety Ghirlandaia z około 1490 roku, widok ujścia Sekwany Turnera i portret czytającej Madame Monet Renoira. Sam budynek ma kształt litery T i otwarto go 2 października 1969 roku.
Z około 6000 przedmiotów na stałe wystawiono około 1000, dzięki czemu zwiedzanie jest lekkie: to to, co najlepsze, tak jak chciał założyciel.
Koniecznie zobacz
• Salę René Lalique.
• Sztukę egipską i islamską.
• Obrazy Rembrandta i Moneta.
• Ogród.
Czy wiesz, że…?
• Gulbenkian zostawił 400 000 dolarów na renowację ormiańskiej cerkwi macierzystej w Eczmiadzynie, do wydania, gdy stosunki ze Związkiem Radzieckim na to pozwolą.
• Sąsiednie Centro de Arte Moderna było w 1983 roku pierwszym muzeum sztuki nowoczesnej w Portugalii.