Opis
Klasztor Hieronimitów to najwspanialszy zabytek Lizbony: ogromny wapienny klasztor w dzielnicy Belém, nad Tagiem, zaczęty w 1501 roku i wykuty tak bogato, że przypomina raczej koronkę niż kamień. To najpiękniejszy przykład architektury manuelińskiej.
Najpierw zobacz portal południowy, wysoki na 32 metry i szeroki na 12: urwisko ze świętych, pinakli i szczytów, a między dwoma wejściami stoi Henryk Żeglarz. We wnętrzu kościoła sklepienie o jednej nawie ma 19 metrów szerokości i opiera się na sześciu smukłych ośmiobocznych kolumnach, które wydają się za cienkie do tego zadania.
Grobowce królewskie w prezbiterium spoczywają na marmurowych słoniach. W kościele, w grobowcach rzeźbionych z taką samą pieczołowitością, leżą Vasco da Gama i poeta Luís de Camões, przeniesieni tu w 1880 roku. Poeta Fernando Pessoa pochowany jest w pobliskich arkadach.
Dwukondygnacyjny krużganek, mierzący 55 metrów z każdej strony, to serce zwiedzania: łuki pokryte linami, stworzeniami morskimi, sferami armilarnymi i roślinami z dalekich krajów, wszystko w złotym wapieniu. Na piętrze rzeźby są jeszcze drobniejsze, a światło zmienia je w ciągu dnia.
W skrzydle zachodnim mieści się Muzeum Morskie, a refektarz wyłożony jest osiemnastowiecznymi kafelkami azulejos. To szczegóły, obok których ludzie przechodzą w drodze do następnego punktu, a zasługują na dłuższe spojrzenie.
W klasztorze znajduje się też Narodowe Muzeum Archeologiczne, a jego dawna biblioteka pochodzi z 1640 roku.
W nocy przed wypłynięciem do Indii, w 1497 roku, Vasco da Gama i jego ludzie modlili się w małej kaplicy dokładnie w tym miejscu. Cztery lata później król Manuel I rozpoczął budowę klasztoru, a zapłacił za nią handel przyprawami, poprzez podatek od corocznych flot z Indii.
Oddał go hieronimitom, którzy mieli modlić się za duszę króla i pocieszać żeglarzy wypływających z portu poniżej. Mieszkali tu ponad trzysta lat, aż do rozwiązania zakonów w 1833 roku.
Trzęsienie ziemi w 1755 roku zrównało z ziemią znaczną część Lizbony, ale tutaj zniszczyło niewiele ponad balustradę i część wysokiego chóru. Śmiałe sklepienie architekta Juana de Castillo wytrzymało.
Koniecznie zobacz
• Portal południowy.
• Krużganek.
• Grobowce królewskie oraz groby Vasco da Gamy i Camõesa.
• Sklepienie kościoła.
Czy wiesz, że…?
• Traktat lizboński, który zreformował Unię Europejską, podpisano tu w 2007 roku.
• Klasztor i pobliska Wieża Belém razem trafiły na Listę Światowego Dziedzictwa w 1983 roku.
• Słynne babeczki z kremem z Belém po raz pierwszy zrobili tutejsi mnisi, z zapasów żółtek.
Najpierw zobacz portal południowy, wysoki na 32 metry i szeroki na 12: urwisko ze świętych, pinakli i szczytów, a między dwoma wejściami stoi Henryk Żeglarz. We wnętrzu kościoła sklepienie o jednej nawie ma 19 metrów szerokości i opiera się na sześciu smukłych ośmiobocznych kolumnach, które wydają się za cienkie do tego zadania.
Grobowce królewskie w prezbiterium spoczywają na marmurowych słoniach. W kościele, w grobowcach rzeźbionych z taką samą pieczołowitością, leżą Vasco da Gama i poeta Luís de Camões, przeniesieni tu w 1880 roku. Poeta Fernando Pessoa pochowany jest w pobliskich arkadach.
Dwukondygnacyjny krużganek, mierzący 55 metrów z każdej strony, to serce zwiedzania: łuki pokryte linami, stworzeniami morskimi, sferami armilarnymi i roślinami z dalekich krajów, wszystko w złotym wapieniu. Na piętrze rzeźby są jeszcze drobniejsze, a światło zmienia je w ciągu dnia.
W skrzydle zachodnim mieści się Muzeum Morskie, a refektarz wyłożony jest osiemnastowiecznymi kafelkami azulejos. To szczegóły, obok których ludzie przechodzą w drodze do następnego punktu, a zasługują na dłuższe spojrzenie.
W klasztorze znajduje się też Narodowe Muzeum Archeologiczne, a jego dawna biblioteka pochodzi z 1640 roku.
W nocy przed wypłynięciem do Indii, w 1497 roku, Vasco da Gama i jego ludzie modlili się w małej kaplicy dokładnie w tym miejscu. Cztery lata później król Manuel I rozpoczął budowę klasztoru, a zapłacił za nią handel przyprawami, poprzez podatek od corocznych flot z Indii.
Oddał go hieronimitom, którzy mieli modlić się za duszę króla i pocieszać żeglarzy wypływających z portu poniżej. Mieszkali tu ponad trzysta lat, aż do rozwiązania zakonów w 1833 roku.
Trzęsienie ziemi w 1755 roku zrównało z ziemią znaczną część Lizbony, ale tutaj zniszczyło niewiele ponad balustradę i część wysokiego chóru. Śmiałe sklepienie architekta Juana de Castillo wytrzymało.
Koniecznie zobacz
• Portal południowy.
• Krużganek.
• Grobowce królewskie oraz groby Vasco da Gamy i Camõesa.
• Sklepienie kościoła.
Czy wiesz, że…?
• Traktat lizboński, który zreformował Unię Europejską, podpisano tu w 2007 roku.
• Klasztor i pobliska Wieża Belém razem trafiły na Listę Światowego Dziedzictwa w 1983 roku.
• Słynne babeczki z kremem z Belém po raz pierwszy zrobili tutejsi mnisi, z zapasów żółtek.