Opis
Miradouros Lizbony to tarasy i ogrody na wzgórzach, z których otwiera się widok na całe miasto: czerwone dachy, kopuły kościołów, zamek i Tag. Każdy pokazuje inną Lizbonę, a kilka ma historię zupełnie niezwiązaną z widokiem.
Taras São Pedro de Alcântara, na skraju Bairro Alto, to klasyk. Patrzy na wschodnią Lizbonę, na Zamek Świętego Jerzego, katedrę i południowy brzeg rzeki, a mapa z kafli przy balustradzie podpisuje zabytki. O zachodzie słońca zabytki się rozświetlają.
Zaprojektował go w XVIII wieku architekt João Pedro Ludovice, ale trzęsienie ziemi w 1755 roku przerwało plany i przez lata teren był wysypiskiem. W 1830 roku stał się ogrodem warzywnym, w 1835 ogrodem publicznym, a w obecnej formie otwarto go w 1864 roku. Po zmroku to miejsce spotkań Lizbończyków.
Najwyższy ze wszystkich jest Senhora do Monte, w Graça, obok maleńkiej, starożytnej pustelni poświęconej świętemu Genezjuszowi. Według tradycji Alfons Henryk rozbił tu obóz w 1147 roku, zanim zdobył Lizbonę. Widok sięga zamku, Mourarii, centrum i lasu Monsanto.
Kilka kroków dalej, w dzielnicy Graça, taras Sophii de Mello Breyner Andresen, nazwany na cześć poetki, leży przed klasztorem augustianów założonym w 1271 roku, z kawiarnią i popiersiem poetki. Tylko Senhora do Monte dorównuje jego widokom.
W stronę Alfamy Santa Luzia patrzy na dachy i kopuły kościołów, takie jak Santa Engrácia, a jej mury zdobią współczesne panele z kafli: Praça do Comércio sprzed trzęsienia ziemi i chrześcijanie atakujący zamek São Jorge.
Portas do Sol nazwano od bramy w murach maurytańskich, zniszczonej w trzęsieniu ziemi w 1755 roku. Widać stąd dachy Alfamy aż do rzeki, a stoi tu brązowy posąg świętego Wincentego z 1949 roku.
Po drugiej stronie miasta w ogrodzie Santa Catarina stoi marmurowy posąg Adamastora, morskiego giganta z Luzjadów Camõesa, z 1927 roku. W 1877 roku człowiek, który wzbogacił się w Brazylii, chciał postawić na wzgórzu duży budynek. Miasto odmówiło i zrobiło tam ogród.
Koniecznie zobacz
• Zachód słońca na São Pedro de Alcântara.
• Kafle Santa Luzia.
• Senhora do Monte.
• Adamastora w Santa Catarina.
Czy wiesz, że…?
• Lizbona według tradycji stoi na siedmiu wzgórzach i niemal każdy szczyt ma swój taras.
• Kolejka Glória wjeżdża na taras São Pedro de Alcântara.
Taras São Pedro de Alcântara, na skraju Bairro Alto, to klasyk. Patrzy na wschodnią Lizbonę, na Zamek Świętego Jerzego, katedrę i południowy brzeg rzeki, a mapa z kafli przy balustradzie podpisuje zabytki. O zachodzie słońca zabytki się rozświetlają.
Zaprojektował go w XVIII wieku architekt João Pedro Ludovice, ale trzęsienie ziemi w 1755 roku przerwało plany i przez lata teren był wysypiskiem. W 1830 roku stał się ogrodem warzywnym, w 1835 ogrodem publicznym, a w obecnej formie otwarto go w 1864 roku. Po zmroku to miejsce spotkań Lizbończyków.
Najwyższy ze wszystkich jest Senhora do Monte, w Graça, obok maleńkiej, starożytnej pustelni poświęconej świętemu Genezjuszowi. Według tradycji Alfons Henryk rozbił tu obóz w 1147 roku, zanim zdobył Lizbonę. Widok sięga zamku, Mourarii, centrum i lasu Monsanto.
Kilka kroków dalej, w dzielnicy Graça, taras Sophii de Mello Breyner Andresen, nazwany na cześć poetki, leży przed klasztorem augustianów założonym w 1271 roku, z kawiarnią i popiersiem poetki. Tylko Senhora do Monte dorównuje jego widokom.
W stronę Alfamy Santa Luzia patrzy na dachy i kopuły kościołów, takie jak Santa Engrácia, a jej mury zdobią współczesne panele z kafli: Praça do Comércio sprzed trzęsienia ziemi i chrześcijanie atakujący zamek São Jorge.
Portas do Sol nazwano od bramy w murach maurytańskich, zniszczonej w trzęsieniu ziemi w 1755 roku. Widać stąd dachy Alfamy aż do rzeki, a stoi tu brązowy posąg świętego Wincentego z 1949 roku.
Po drugiej stronie miasta w ogrodzie Santa Catarina stoi marmurowy posąg Adamastora, morskiego giganta z Luzjadów Camõesa, z 1927 roku. W 1877 roku człowiek, który wzbogacił się w Brazylii, chciał postawić na wzgórzu duży budynek. Miasto odmówiło i zrobiło tam ogród.
Koniecznie zobacz
• Zachód słońca na São Pedro de Alcântara.
• Kafle Santa Luzia.
• Senhora do Monte.
• Adamastora w Santa Catarina.
Czy wiesz, że…?
• Lizbona według tradycji stoi na siedmiu wzgórzach i niemal każdy szczyt ma swój taras.
• Kolejka Glória wjeżdża na taras São Pedro de Alcântara.