Opis
Akwedukt Águas Livres, „Akwedukt Wolnych Wód”, to wielki osiemnastowieczny system wodny Lizbony. Jego najsłynniejszy odcinek to kamienne arkady o długości 941 metrów nad doliną Alcântara, z jednym z najwyższych ostrych łuków murowanych na świecie.
Lizbona do dziś opowiada o woźnicy Diogo Alvesie, który rabował ludzi na akwedukcie i zrzucał ich z arkad. Był prawdziwym mordercą, powieszonym w 1841 roku za zabicie pięciu osób w domu lekarza. Akweduktu jednak podczas procesu nigdy nie wspomniano: ta część to legenda.
Prawdziwa historia dotyczy pragnienia. Tag jest słony, a miasto rosło ponad swoje źródła. W 1728 roku Lizbona nałożyła podatki na wino, mięso i oliwę, by zapłacić za wodę, a w 1731 roku, za króla Jana V, ruszyły prace.
Odcinek nad doliną ma 35 arkad, 21 okrągłych i 14 ostrych. Najwyższa, Arco Grande, ma 65 metrów wysokości i rozpiętość prawie 29 metrów, ukończona w 1744 roku. Woda popłynęła w 1748 roku, w ilości trzykrotnie większej niż miasto miało wcześniej.
W 1755 roku akwedukt przetrwał wielkie trzęsienie ziemi niemal bez szwanku. W grubości konstrukcji po obu stronach kanału wodnego biegły dwa wąskie przejścia, połączone latarniami wentylacyjnymi. Przejście publiczne zamknięto w 1852 roku z powodów, które nie miały nic wspólnego z Alvesem.
Warto zobaczyć też Arco do Carvalhão, cztery okrągłe łuki zbudowane w latach 1742–45, nazwane od właściciela ziemskiego, który został markizem de Pombal. Główna linia ma 14 kilometrów długości, a cała sieć wraz z galeriami sięga 58.
Niósł wodę do 1967 roku. Dziś należy do Muzeum Wody razem z Mãe d’Água das Amoreiras, zbiornikiem, w którym kończy się linia, rozpoczętym w 1745 roku i ukończonym dopiero w 1834.
Lizbona do dziś opowiada o woźnicy Diogo Alvesie, który rabował ludzi na akwedukcie i zrzucał ich z arkad. Był prawdziwym mordercą, powieszonym w 1841 roku za zabicie pięciu osób w domu lekarza. Akweduktu jednak podczas procesu nigdy nie wspomniano: ta część to legenda.
Prawdziwa historia dotyczy pragnienia. Tag jest słony, a miasto rosło ponad swoje źródła. W 1728 roku Lizbona nałożyła podatki na wino, mięso i oliwę, by zapłacić za wodę, a w 1731 roku, za króla Jana V, ruszyły prace.
Odcinek nad doliną ma 35 arkad, 21 okrągłych i 14 ostrych. Najwyższa, Arco Grande, ma 65 metrów wysokości i rozpiętość prawie 29 metrów, ukończona w 1744 roku. Woda popłynęła w 1748 roku, w ilości trzykrotnie większej niż miasto miało wcześniej.
W 1755 roku akwedukt przetrwał wielkie trzęsienie ziemi niemal bez szwanku. W grubości konstrukcji po obu stronach kanału wodnego biegły dwa wąskie przejścia, połączone latarniami wentylacyjnymi. Przejście publiczne zamknięto w 1852 roku z powodów, które nie miały nic wspólnego z Alvesem.
Warto zobaczyć też Arco do Carvalhão, cztery okrągłe łuki zbudowane w latach 1742–45, nazwane od właściciela ziemskiego, który został markizem de Pombal. Główna linia ma 14 kilometrów długości, a cała sieć wraz z galeriami sięga 58.
Niósł wodę do 1967 roku. Dziś należy do Muzeum Wody razem z Mãe d’Água das Amoreiras, zbiornikiem, w którym kończy się linia, rozpoczętym w 1745 roku i ukończonym dopiero w 1834.