Opis
Jardim Botânico de Lisboa (Ogród Botaniczny w Lizbonie) to ogród Uniwersytetu Lizbońskiego, zielone zbocze w samym centrum miasta, za dawną Szkołą Politechniczną, w której mieści się Narodowe Muzeum Historii Naturalnej i Nauki.
Miejsce na wzgórzu Monte Olivete wybrano w 1859 roku, a ogród zakładano od 1873 roku z myślą o nauczaniu botaniki. Dziś to cienista oaza pełna drzew z całego świata.
Rośnie tu około 1500 gatunków, wiele z Nowej Zelandii, Australii, Chin, Japonii i Ameryki Południowej. Ogród ma dwa poziomy. Górny obsadził niemiecki projektant ogrodów Edmund Goeze, a przy jego wejściu rośnie olbrzymi figowiec wielkolistny.
Dolny ogród to dzieło francuskiego botanika Julesa Daveau, który przejął prace w 1876 roku. Wytyczył Alameda das Palmeiras, aleję palm, i opracował system nawadniania strumieni i kaskad. Wypatruj też sekwoi, fioletowo kwitnących jakarand i bodziszków maderskich.
Wśród drzew jest także motylarnia. Ogród otwarto w 1878 roku, a od 2010 roku jest pomnikiem narodowym.
Jego niedawna historia to mała opowieść o ratunku. W 2016 roku stawy były wyschnięte, rośliny obumierały, a kilka budynków, w tym dawne obserwatorium astronomiczne, stało opuszczonych; już w 2012 roku ogród trafił na listę zagrożonego dziedzictwa World Monuments Watch.
Zamknięto go w październiku 2016 roku na prace, które miały potrwać pół roku, a ponownie otwarto dopiero 7 kwietnia 2018 roku. Remont za około 500 000 euro sfinansował lizboński budżet obywatelski: w 2013 roku projekt wygrał głosowanie mieszkańców, zdobywając 7553 głosy. Za te pieniądze powstały nowe nawadnianie, ścieżki i oświetlenie, amfiteatr oraz nowe wyjście na Praça da Alegria.
Miejsce na wzgórzu Monte Olivete wybrano w 1859 roku, a ogród zakładano od 1873 roku z myślą o nauczaniu botaniki. Dziś to cienista oaza pełna drzew z całego świata.
Rośnie tu około 1500 gatunków, wiele z Nowej Zelandii, Australii, Chin, Japonii i Ameryki Południowej. Ogród ma dwa poziomy. Górny obsadził niemiecki projektant ogrodów Edmund Goeze, a przy jego wejściu rośnie olbrzymi figowiec wielkolistny.
Dolny ogród to dzieło francuskiego botanika Julesa Daveau, który przejął prace w 1876 roku. Wytyczył Alameda das Palmeiras, aleję palm, i opracował system nawadniania strumieni i kaskad. Wypatruj też sekwoi, fioletowo kwitnących jakarand i bodziszków maderskich.
Wśród drzew jest także motylarnia. Ogród otwarto w 1878 roku, a od 2010 roku jest pomnikiem narodowym.
Jego niedawna historia to mała opowieść o ratunku. W 2016 roku stawy były wyschnięte, rośliny obumierały, a kilka budynków, w tym dawne obserwatorium astronomiczne, stało opuszczonych; już w 2012 roku ogród trafił na listę zagrożonego dziedzictwa World Monuments Watch.
Zamknięto go w październiku 2016 roku na prace, które miały potrwać pół roku, a ponownie otwarto dopiero 7 kwietnia 2018 roku. Remont za około 500 000 euro sfinansował lizboński budżet obywatelski: w 2013 roku projekt wygrał głosowanie mieszkańców, zdobywając 7553 głosy. Za te pieniądze powstały nowe nawadnianie, ścieżki i oświetlenie, amfiteatr oraz nowe wyjście na Praça da Alegria.