Opis
Kościół św. Antoniego (Igreja de Santo António) to mały kościół barokowo-rokokowy w Lizbonie, kilka kroków od katedry. Według tradycji stoi w miejscu, gdzie urodził się święty Antoni, znany światu jako Antoni z Padwy, i jest Pomnikiem Narodowym.
Świat nazywa go świętym Antonim z Padwy, ale urodził się w Lizbonie, w 1195 roku, jako Fernando de Bulhões, syn zamożnej rodziny. Według tradycji kościół stoi dokładnie w miejscu domu jego rodziny.
Fernando został franciszkaninem w 1220 roku, podczas studiów w Coimbrze, i przyjął imię Antoni. Podróże zaprowadziły go do Włoch, gdzie osiadł w Padwie, i był tak ukochany, że ogłoszono go świętym w niecały rok po śmierci, w 1232 roku.
Miejsce jego urodzenia stało się małą kaplicą w XV wieku, przebudowaną na początku XVI wieku za króla Manuela I. W 1730 roku, za króla Jana V, kościół odbudowano i na nowo ozdobiono. Potem trzęsienie ziemi w 1755 roku zniszczyło go, zostawiając tylko kaplicę główną.
Obecny kościół odbudował od 1767 roku Mateus Vicente de Oliveira. W krypcie miejsce wyznacza narodziny świętego: papież Jan Paweł II przyszedł tam pomodlić się 12 maja 1982 roku. Posąg świętego stoi na placu przed kościołem.
Lizbona nigdy o nim nie zapomniała. 13 czerwca, w jego dniu i w święto miasta, z kościoła wychodzi procesja, mija katedrę i wije się po zboczach Alfamy. Odbywa się od 1755 roku i jest jednym z ludowych świąt świętych w mieście.
Rano tego dnia specjalny chleb dostają najstarsze kobiety z każdej rodziny. Wzywa się go, by odnaleźć zgubione rzeczy, a w Portugalii jako patrona małżeństw.
Świat nazywa go świętym Antonim z Padwy, ale urodził się w Lizbonie, w 1195 roku, jako Fernando de Bulhões, syn zamożnej rodziny. Według tradycji kościół stoi dokładnie w miejscu domu jego rodziny.
Fernando został franciszkaninem w 1220 roku, podczas studiów w Coimbrze, i przyjął imię Antoni. Podróże zaprowadziły go do Włoch, gdzie osiadł w Padwie, i był tak ukochany, że ogłoszono go świętym w niecały rok po śmierci, w 1232 roku.
Miejsce jego urodzenia stało się małą kaplicą w XV wieku, przebudowaną na początku XVI wieku za króla Manuela I. W 1730 roku, za króla Jana V, kościół odbudowano i na nowo ozdobiono. Potem trzęsienie ziemi w 1755 roku zniszczyło go, zostawiając tylko kaplicę główną.
Obecny kościół odbudował od 1767 roku Mateus Vicente de Oliveira. W krypcie miejsce wyznacza narodziny świętego: papież Jan Paweł II przyszedł tam pomodlić się 12 maja 1982 roku. Posąg świętego stoi na placu przed kościołem.
Lizbona nigdy o nim nie zapomniała. 13 czerwca, w jego dniu i w święto miasta, z kościoła wychodzi procesja, mija katedrę i wije się po zboczach Alfamy. Odbywa się od 1755 roku i jest jednym z ludowych świąt świętych w mieście.
Rano tego dnia specjalny chleb dostają najstarsze kobiety z każdej rodziny. Wzywa się go, by odnaleźć zgubione rzeczy, a w Portugalii jako patrona małżeństw.