Opis
Fundacja Ricarda do Espírito Santo Silvy, zwana też Muzeum Sztuk Dekoracyjnych, to muzeum portugalskich sztuk dekoracyjnych w Pałacu Azurara, obok punktu widokowego Portas do Sol w Alfamie. Wygląda jak arystokratyczny dom z XVIII wieku, a także podtrzymuje przy życiu dawne rzemiosła.
Zaczęło się od bankiera, który chciał ocalić rzemiosła przeszłości wraz z jej skarbami. W 1947 roku kupił Pałac Azurara, siedemnastowieczny dom, by pokazać swoją kolekcję portugalskich sztuk dekoracyjnych: meble, tkaniny, srebra, malarstwo i ceramikę.
W 1953 roku przekazał wszystko fundacji, a architekt Raul Lino pomógł odnowić pałac jako dom z XVIII wieku. Sala po sali wygląda na zamieszkaną: zachowały się niektóre oryginalne sufity i panele z kafli.
Cztery piętra mieszczą sale takie jak Sala Muzyczna, Jadalnia i sala szopek.
Meble, ponad 600 sztuk od końca XVI do XIX wieku, są sercem kolekcji, z egzotycznego drewna sprowadzanego dzięki handlowi Portugalii z Afryką, Indiami i Japonią. Nie przegap osiemnastowiecznego stołu do gier z kilkoma blatami, z palisandru, kości słoniowej i srebra.
Zbiór srebrnych wyrobów jest w kraju wzorcowy: około 250 sztuk dziełem ponad 70 mistrzów-srebrników z Lizbony, Porto, Guimarães, Évory i Rio de Janeiro.
W kolekcji jest też około 90 obrazów, od wiejskich pejzaży i widoków Lizbony po portrety królewskie i sceny religijne. Ceramika to około 200 sztuk, wśród nich chińska porcelana wykonana na zamówienie dla Portugalii.
Tkaniny też cieszą: haftowane wschodnie narzuty, tapiserie flamandzkie i francuskie oraz wiele dywanów z Arraiolos, portugalskich kobierców spotykanych niemal w każdej sali.
Drugi pomysł założyciela żyje obok. W aneksie osiemnaście warsztatów podtrzymuje dawne zawody: stolarze meblowi, złotnicy i introligatorzy pracują tradycyjnymi technikami.
Zaczęło się od bankiera, który chciał ocalić rzemiosła przeszłości wraz z jej skarbami. W 1947 roku kupił Pałac Azurara, siedemnastowieczny dom, by pokazać swoją kolekcję portugalskich sztuk dekoracyjnych: meble, tkaniny, srebra, malarstwo i ceramikę.
W 1953 roku przekazał wszystko fundacji, a architekt Raul Lino pomógł odnowić pałac jako dom z XVIII wieku. Sala po sali wygląda na zamieszkaną: zachowały się niektóre oryginalne sufity i panele z kafli.
Cztery piętra mieszczą sale takie jak Sala Muzyczna, Jadalnia i sala szopek.
Meble, ponad 600 sztuk od końca XVI do XIX wieku, są sercem kolekcji, z egzotycznego drewna sprowadzanego dzięki handlowi Portugalii z Afryką, Indiami i Japonią. Nie przegap osiemnastowiecznego stołu do gier z kilkoma blatami, z palisandru, kości słoniowej i srebra.
Zbiór srebrnych wyrobów jest w kraju wzorcowy: około 250 sztuk dziełem ponad 70 mistrzów-srebrników z Lizbony, Porto, Guimarães, Évory i Rio de Janeiro.
W kolekcji jest też około 90 obrazów, od wiejskich pejzaży i widoków Lizbony po portrety królewskie i sceny religijne. Ceramika to około 200 sztuk, wśród nich chińska porcelana wykonana na zamówienie dla Portugalii.
Tkaniny też cieszą: haftowane wschodnie narzuty, tapiserie flamandzkie i francuskie oraz wiele dywanów z Arraiolos, portugalskich kobierców spotykanych niemal w każdej sali.
Drugi pomysł założyciela żyje obok. W aneksie osiemnaście warsztatów podtrzymuje dawne zawody: stolarze meblowi, złotnicy i introligatorzy pracują tradycyjnymi technikami.