Opis
Muzeum Fado (Museu do Fado), otwarte jako Muzeum Fado i Gitary, znajduje się w Alfamie, niedaleko rzeki, i opowiada historię fado, lizbońskiej pieśni tęsknoty. Jest tu też szkoła, w której uczy się gry na gitarze portugalskiej.
Jego budynek dawniej pompował wodę dla Lizbony. W 1869 roku w tej alfamskiej pompowni zainstalowano dwie maszyny parowe, które pracowały do 1938 roku. Potem był tu warsztat, a po rewolucji 1974 roku Partia Komunistyczna.
W 1998 roku otwarto je jako muzeum fado i gitary portugalskiej, dwunastostrunowego instrumentu, który nadaje fado jego migotliwy dźwięk. W 2008 roku gruntownie je odnowiono, a jego akcent przesunął się z odtwarzania tawerny na pokazywanie dzieł sztuki i przedmiotów z historii fado.
Fado pojawiło się w Lizbonie na początku XIX wieku, prawdopodobnie w bohemianckich dzielnicach Bairro Alto, Mouraria i Alfama. Śpiewali je marynarze, bohema i kurtyzany w ludowych tawernach, a jego nazwa znaczy „los”. Rozsławiła je dziewiętnastowieczna śpiewaczka Maria Severa, przez niektórych uważana za skandalistkę.
Muzeum opowiada jego historię od początków po dziś: instrumenty, płyty, trofea, nuty i interaktywne punkty z biografiami setek śpiewaków i gitarzystów. Audioprzewodnik, po portugalsku, angielsku, francusku i hiszpańsku, pozwala po drodze posłuchać dziesiątek fado.
Najbardziej znanym głosem była Amália Rodrigues, „Królowa Fado”, która rozsławiła je na całym świecie. W 2011 roku fado weszło na listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO.
Fado przyciągnęło też uwagę malarzy. Nie przegap O Fado José Malhoi, Os Fadistas Rafaela Bordala Pinheiry z 1873 roku oraz prac Júlia Pomara.
Muzeum ma też salę wystaw czasowych, audytorium i sklep. Prowadzi cyfrowe archiwum dźwięku z tysiącami nagrań, sięgających początku XX wieku.
Jego budynek dawniej pompował wodę dla Lizbony. W 1869 roku w tej alfamskiej pompowni zainstalowano dwie maszyny parowe, które pracowały do 1938 roku. Potem był tu warsztat, a po rewolucji 1974 roku Partia Komunistyczna.
W 1998 roku otwarto je jako muzeum fado i gitary portugalskiej, dwunastostrunowego instrumentu, który nadaje fado jego migotliwy dźwięk. W 2008 roku gruntownie je odnowiono, a jego akcent przesunął się z odtwarzania tawerny na pokazywanie dzieł sztuki i przedmiotów z historii fado.
Fado pojawiło się w Lizbonie na początku XIX wieku, prawdopodobnie w bohemianckich dzielnicach Bairro Alto, Mouraria i Alfama. Śpiewali je marynarze, bohema i kurtyzany w ludowych tawernach, a jego nazwa znaczy „los”. Rozsławiła je dziewiętnastowieczna śpiewaczka Maria Severa, przez niektórych uważana za skandalistkę.
Muzeum opowiada jego historię od początków po dziś: instrumenty, płyty, trofea, nuty i interaktywne punkty z biografiami setek śpiewaków i gitarzystów. Audioprzewodnik, po portugalsku, angielsku, francusku i hiszpańsku, pozwala po drodze posłuchać dziesiątek fado.
Najbardziej znanym głosem była Amália Rodrigues, „Królowa Fado”, która rozsławiła je na całym świecie. W 2011 roku fado weszło na listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO.
Fado przyciągnęło też uwagę malarzy. Nie przegap O Fado José Malhoi, Os Fadistas Rafaela Bordala Pinheiry z 1873 roku oraz prac Júlia Pomara.
Muzeum ma też salę wystaw czasowych, audytorium i sklep. Prowadzi cyfrowe archiwum dźwięku z tysiącami nagrań, sięgających początku XX wieku.