Opis
Bazylika da Estrela to wielki biały kościół z wysoką kopułą i dwiema bliźniaczymi dzwonnicami, stojący na wzgórzu w zachodniej Lizbonie, naprzeciw ogrodu Estrela. Był pierwszym kościołem na świecie poświęconym Najświętszemu Sercu Jezusa, a jego kopułę widać z daleka w całym mieście.
Do jego budowy doprowadziła obietnica. Wkrótce po ślubie w 1760 roku księżniczka Maria, następczyni tronu, ślubowała przed wizerunkiem Najświętszego Serca, że zbuduje kościół i klasztor, jeśli urodzi syna. Syn, José, przyszedł na świat rok później.
Dotrzymanie ślubowania musiało poczekać, aż została królową Marią I. Prace rozpoczęto w 1779 roku na wzgórzu, które było wtedy zachodnim skrajem Lizbony, pod kierunkiem architektów dworskich wykształconych w Mafrze. Styl to późny barok i neoklasycyzm, bliski pałacowi w Mafrze.
Historia nie skończyła się tak, jak się spodziewano. José zmarł na ospę w 1788 roku, dwa lata przed ukończeniem bazyliki. Fasada, między bliźniaczymi wieżami, ma relief Najświętszego Serca, posągi świętych i alegorie Wiary, Pobożności i Wdzięczności dłuta Joaquima Machado de Castro i jego uczniów.
Wewnątrz szary, różowy i żółty marmur pokrywa podłogi i ściany w geometryczne wzory, jedne z najpiękniejszych wśród kościołów Europy. Światło wlewa się przez otwory w kopule, a kilka obrazów Pompea Batoniego dopełnia zrównoważonej całości.
Królowa spoczywa w prawym ramieniu transeptu: inaczej niż niemal wszyscy pozostali monarchowie z dynastii Braganza, którzy leżą w panteonie São Vicente de Fora, ona spoczywa w kościele, który zbudowała. Jej grobowiec jest w stylu empire.
Nie przegap szopki Joaquima Machado de Castro, z ponad 500 figurami z korka i terakoty, przechowywanej w pobliskiej sali.
Bazylika ma dwoje organów, wielkie zbudowane w 1789 roku i chórowe z 1791 roku, a od 1907 roku jest Pomnikiem Narodowym.
Do jego budowy doprowadziła obietnica. Wkrótce po ślubie w 1760 roku księżniczka Maria, następczyni tronu, ślubowała przed wizerunkiem Najświętszego Serca, że zbuduje kościół i klasztor, jeśli urodzi syna. Syn, José, przyszedł na świat rok później.
Dotrzymanie ślubowania musiało poczekać, aż została królową Marią I. Prace rozpoczęto w 1779 roku na wzgórzu, które było wtedy zachodnim skrajem Lizbony, pod kierunkiem architektów dworskich wykształconych w Mafrze. Styl to późny barok i neoklasycyzm, bliski pałacowi w Mafrze.
Historia nie skończyła się tak, jak się spodziewano. José zmarł na ospę w 1788 roku, dwa lata przed ukończeniem bazyliki. Fasada, między bliźniaczymi wieżami, ma relief Najświętszego Serca, posągi świętych i alegorie Wiary, Pobożności i Wdzięczności dłuta Joaquima Machado de Castro i jego uczniów.
Wewnątrz szary, różowy i żółty marmur pokrywa podłogi i ściany w geometryczne wzory, jedne z najpiękniejszych wśród kościołów Europy. Światło wlewa się przez otwory w kopule, a kilka obrazów Pompea Batoniego dopełnia zrównoważonej całości.
Królowa spoczywa w prawym ramieniu transeptu: inaczej niż niemal wszyscy pozostali monarchowie z dynastii Braganza, którzy leżą w panteonie São Vicente de Fora, ona spoczywa w kościele, który zbudowała. Jej grobowiec jest w stylu empire.
Nie przegap szopki Joaquima Machado de Castro, z ponad 500 figurami z korka i terakoty, przechowywanej w pobliskiej sali.
Bazylika ma dwoje organów, wielkie zbudowane w 1789 roku i chórowe z 1791 roku, a od 1907 roku jest Pomnikiem Narodowym.