Opis
Winda Santa Justa to żelazna wieża pośrodku lizbońskiej Baixy, która unosi ludzi z dolnego miasta na Largo do Carmo, 45 metrów w górę. To neogotycki zabytek, działająca pamiątka z 1902 roku i jeden z najlepszych punktów widokowych w mieście.
Przejazd jest krótki, w drewnianej kabinie z lustrami i oknami. Na górze kładka prowadzi na Largo do Carmo, obok ruin klasztoru Carmo, a platforma widokowa otwiera widok na zamek, rzekę, Teatr Narodowy i siatkę ulic Baixy poniżej.
Dwie spiralne klatki schodowe łączą piętra, a na każdym poziomie mają inny wzór. Styl jest neogotycki, w żeliwie: ostre łuki i maswerki, w materiale, który wtedy symbolizował nowoczesną epokę.
Lizbona to miasto wzgórz i przed windą dostanie się z Baixy na Largo do Carmo wymagało wspinaczki. W 1874 roku inżynier zaproponował rozwiązanie; dwa lata później ktoś podsunął wózki ciągnięte przez zwierzęta po rampie. Odpowiedzią okazała się w końcu żelazna wieża.
Jej ojcem był Raoul Mesnier du Ponsard, inżynier urodzony w Porto w rodzinie francuskiej. Pierwszą licencję dostał w 1882 roku, ale między petycjami, rywalami i koncesjami roboty ruszyły dopiero w 1900 roku.
Król Karol otworzył kładkę w sierpniu 1901 roku, ale kabiny zaczęły kursować dopiero w lipcu 1902 roku. Najpierw winda działała na parę; w 1907 roku przeszła na elektryczność. Każda kabina miała zabierać 24 pasażerów, później 29.
Nie była jedyna. „Windy” Glória i Bica to tak naprawdę kolejki linowo-terenowe, a jej rówieśniczka, winda São Julião, została rozebrana. Santa Justa to ostatnia pionowa winda w mieście.
Wieża to dzieło inżynierii początku XX wieku, siedem pięter wysokości, symbol kultury technicznej swojej epoki.
Platforma na górze daje widok na Zamek Świętego Jerzego, Tag, Teatr Narodowy i ruiny klasztoru Carmo, i pokazuje, jak wieża łączy dwa poziomy miasta: Baixę poniżej oraz Chiado i Bairro Alto powyżej.
Koniecznie zobacz
• Punkt widokowy na górze.
• Kładkę na Largo do Carmo.
• Spiralne schody.
Czy wiesz, że…?
• Koncesja, podpisana w 1899 roku, miała obowiązywać 99 lat.
• W sto lat od otwarcia, w 2002 roku, winda została Pomnikiem Narodowym, razem z kolejkami linowymi Lavra, Glória i Bica.
Przejazd jest krótki, w drewnianej kabinie z lustrami i oknami. Na górze kładka prowadzi na Largo do Carmo, obok ruin klasztoru Carmo, a platforma widokowa otwiera widok na zamek, rzekę, Teatr Narodowy i siatkę ulic Baixy poniżej.
Dwie spiralne klatki schodowe łączą piętra, a na każdym poziomie mają inny wzór. Styl jest neogotycki, w żeliwie: ostre łuki i maswerki, w materiale, który wtedy symbolizował nowoczesną epokę.
Lizbona to miasto wzgórz i przed windą dostanie się z Baixy na Largo do Carmo wymagało wspinaczki. W 1874 roku inżynier zaproponował rozwiązanie; dwa lata później ktoś podsunął wózki ciągnięte przez zwierzęta po rampie. Odpowiedzią okazała się w końcu żelazna wieża.
Jej ojcem był Raoul Mesnier du Ponsard, inżynier urodzony w Porto w rodzinie francuskiej. Pierwszą licencję dostał w 1882 roku, ale między petycjami, rywalami i koncesjami roboty ruszyły dopiero w 1900 roku.
Król Karol otworzył kładkę w sierpniu 1901 roku, ale kabiny zaczęły kursować dopiero w lipcu 1902 roku. Najpierw winda działała na parę; w 1907 roku przeszła na elektryczność. Każda kabina miała zabierać 24 pasażerów, później 29.
Nie była jedyna. „Windy” Glória i Bica to tak naprawdę kolejki linowo-terenowe, a jej rówieśniczka, winda São Julião, została rozebrana. Santa Justa to ostatnia pionowa winda w mieście.
Wieża to dzieło inżynierii początku XX wieku, siedem pięter wysokości, symbol kultury technicznej swojej epoki.
Platforma na górze daje widok na Zamek Świętego Jerzego, Tag, Teatr Narodowy i ruiny klasztoru Carmo, i pokazuje, jak wieża łączy dwa poziomy miasta: Baixę poniżej oraz Chiado i Bairro Alto powyżej.
Koniecznie zobacz
• Punkt widokowy na górze.
• Kładkę na Largo do Carmo.
• Spiralne schody.
Czy wiesz, że…?
• Koncesja, podpisana w 1899 roku, miała obowiązywać 99 lat.
• W sto lat od otwarcia, w 2002 roku, winda została Pomnikiem Narodowym, razem z kolejkami linowymi Lavra, Glória i Bica.