Opis
Funikular Glória to kolejka zboczowa w centrum Lizbony, która łączy plac Restauradores w Baixie z ogrodem São Pedro de Alcântara w Bairro Alto. Jej żółto-białe wagony od ponad stu lat należą do symboli miasta.
Stok o nachyleniu prawie 18 procent znalazł godnego przeciwnika w 1885 roku, gdy funikular zaczął wspinać się po Calçada da Glória. Jego inżynierem był Raoul Mesnier du Ponsard. Najpierw wagony poruszał układ z balastem wodnym, po zaledwie roku para, a od 1915 roku prąd.
Pierwotne wagony miały dwa piętra, z ławkami na otwartym piętrze górnym. Dzisiejsze dwa wagony zbudowała niemiecka firma Maschinenfabrik Esslingen i każdy może zabrać 42 osoby oraz konduktora.
Zasada nigdy się nie zmieniła. Dwa wagony są przymocowane do końców tej samej liny, tak że gdy jeden jedzie w górę, drugi zjeżdża w dół, każdy jest przeciwwagą drugiego. Trasa ma 275 metrów, około trzech minut, a w połowie drogi przechodzi nad tunelem kolejowym do stacji Rossio.
Wagony są tak sprytne, jak wyglądają. Ich pochyłe stalowe podwozia utrzymują wnętrze w poziomie podczas wspinaczki, a po obu stronach biegnie długa drewniana ława. Przewody nad głową, jak w trolejbusie, zasilają silniki elektryczne.
Linia biegnie między dziewiętnastowiecznymi budynkami, wśród nich Pałacem Foz, a w bocznej uliczce nadal stoi mała maszynownia z czasów parowych. Na placu poniżej stała kiedyś wiata dla pasażerów, zbudowana w 1927 roku i rozebrana w 1934. W 2002 roku linię uznano za Pomnik Narodowy.
Na górze czeka punkt widokowy São Pedro de Alcântara, z widokiem na dachy miasta. To jeden z trzech takich funikularów w mieście, obok linii Lavra i Bica. Stacja górna leży w ogrodzie o tej samej nazwie, przy Rua de São Pedro de Alcântara.
Stok o nachyleniu prawie 18 procent znalazł godnego przeciwnika w 1885 roku, gdy funikular zaczął wspinać się po Calçada da Glória. Jego inżynierem był Raoul Mesnier du Ponsard. Najpierw wagony poruszał układ z balastem wodnym, po zaledwie roku para, a od 1915 roku prąd.
Pierwotne wagony miały dwa piętra, z ławkami na otwartym piętrze górnym. Dzisiejsze dwa wagony zbudowała niemiecka firma Maschinenfabrik Esslingen i każdy może zabrać 42 osoby oraz konduktora.
Zasada nigdy się nie zmieniła. Dwa wagony są przymocowane do końców tej samej liny, tak że gdy jeden jedzie w górę, drugi zjeżdża w dół, każdy jest przeciwwagą drugiego. Trasa ma 275 metrów, około trzech minut, a w połowie drogi przechodzi nad tunelem kolejowym do stacji Rossio.
Wagony są tak sprytne, jak wyglądają. Ich pochyłe stalowe podwozia utrzymują wnętrze w poziomie podczas wspinaczki, a po obu stronach biegnie długa drewniana ława. Przewody nad głową, jak w trolejbusie, zasilają silniki elektryczne.
Linia biegnie między dziewiętnastowiecznymi budynkami, wśród nich Pałacem Foz, a w bocznej uliczce nadal stoi mała maszynownia z czasów parowych. Na placu poniżej stała kiedyś wiata dla pasażerów, zbudowana w 1927 roku i rozebrana w 1934. W 2002 roku linię uznano za Pomnik Narodowy.
Na górze czeka punkt widokowy São Pedro de Alcântara, z widokiem na dachy miasta. To jeden z trzech takich funikularów w mieście, obok linii Lavra i Bica. Stacja górna leży w ogrodzie o tej samej nazwie, przy Rua de São Pedro de Alcântara.