Opis
Park Edwarda VII to największy park w centrum Lizbony: 26 hektarów trawników, żywopłotów i alejek, wznoszących się od placu Markiza de Pombal, tuż na północ od Avenida da Liberdade. Na szczycie punkt widokowy otwiera widok na miasto aż po rzekę.
Dlaczego lizboński park nosi imię angielskiego króla? W 1903 roku Edward VII odwiedził Portugalię, aby potwierdzić dawny sojusz obu krajów, a Parque da Liberdade, Park Wolności, przemianowano na jego cześć.
Miasto było sobie winne park. Aby otworzyć Avenida da Liberdade, poświęciło Passeio Público, swoją dawną promenadę, więc w pierwszej połowie XX wieku założyło ten park tuż na północ od niej. W 1945 roku modernistyczny architekt Francisco Keil do Amaral nadał mu dzisiejszy kształt.
Pośrodku opada długi trawnik, między rzędami przystrzyżonych żywopłotów a alejkami z portugalskiej mozaiki chodnikowej. Dzieli park na dwie zielone strefy obsadzone drzewami. Szczyt zbocza to monumentalny punkt widokowy, z obeliskami po bokach i ogromną portugalską flagą.
Obok stoi pomnik Rewolucji Goździków autorstwa João Cutileiro, przedmiot wielu dyskusji z powodu fallicznego kształtu. Tuż obok Ogród Amálii Rodrigues oddaje hołd królowej fado.
W północno-zachodnim rogu, w dawnym kamieniołomie bazaltu, znajduje się Estufa Fria, chłodna szklarnia o powierzchni 1,5 hektara ze strumieniami, wodospadami, palmami, fuksjami i bananowcami. Jej gorąca sąsiadka mieści kaktusy, bujne rośliny i tropikalne ptaki.
W innych miejscach parku jest jezioro z dużymi karpiami i plac zabaw dla dzieci w kształcie galeonu.
Co roku Targi Książki w Lizbonie wypełniają dwie boczne aleje parku. Po wschodniej stronie stoi Pawilon Carlosa Lopesa, dawny pawilon portugalski na wystawie w Rio de Janeiro w 1922 roku, przemianowany na cześć zwycięzcy maratonu na igrzyskach w 1984 roku.
Dlaczego lizboński park nosi imię angielskiego króla? W 1903 roku Edward VII odwiedził Portugalię, aby potwierdzić dawny sojusz obu krajów, a Parque da Liberdade, Park Wolności, przemianowano na jego cześć.
Miasto było sobie winne park. Aby otworzyć Avenida da Liberdade, poświęciło Passeio Público, swoją dawną promenadę, więc w pierwszej połowie XX wieku założyło ten park tuż na północ od niej. W 1945 roku modernistyczny architekt Francisco Keil do Amaral nadał mu dzisiejszy kształt.
Pośrodku opada długi trawnik, między rzędami przystrzyżonych żywopłotów a alejkami z portugalskiej mozaiki chodnikowej. Dzieli park na dwie zielone strefy obsadzone drzewami. Szczyt zbocza to monumentalny punkt widokowy, z obeliskami po bokach i ogromną portugalską flagą.
Obok stoi pomnik Rewolucji Goździków autorstwa João Cutileiro, przedmiot wielu dyskusji z powodu fallicznego kształtu. Tuż obok Ogród Amálii Rodrigues oddaje hołd królowej fado.
W północno-zachodnim rogu, w dawnym kamieniołomie bazaltu, znajduje się Estufa Fria, chłodna szklarnia o powierzchni 1,5 hektara ze strumieniami, wodospadami, palmami, fuksjami i bananowcami. Jej gorąca sąsiadka mieści kaktusy, bujne rośliny i tropikalne ptaki.
W innych miejscach parku jest jezioro z dużymi karpiami i plac zabaw dla dzieci w kształcie galeonu.
Co roku Targi Książki w Lizbonie wypełniają dwie boczne aleje parku. Po wschodniej stronie stoi Pawilon Carlosa Lopesa, dawny pawilon portugalski na wystawie w Rio de Janeiro w 1922 roku, przemianowany na cześć zwycięzcy maratonu na igrzyskach w 1984 roku.