Opis
Bairro Alto, czyli „Górna Dzielnica”, to siatka wąskich, brukowanych uliczek na wzgórzu w centrum Lizbony, o krok od Chiado: w dzień spokojna i staroświecka, a od zmroku najbardziej ruchliwa dzielnica nocnego życia w mieście, pełna barów, restauracji i domów fado.
W dzień to okolica starych domów o trzech lub czterech kondygnacjach, małych tradycyjnych sklepów i pracowni rzemieślników, a pomiędzy nimi butików projektantów i salonów tatuażu. Niektóre zabytkowe sklepy i tawerny, jak antykwariat Solar przy Rua D. Pedro V, miasto wpisało na listę „sklepów z historią”.
Nocą ulice wypełniają się ludźmi różnych pokoleń i kultur, a spotyka się tu wielu zagranicznych studentów, którzy spędzają w Lizbonie rok w ramach Erasmusa. Do większej części dzielnicy nie wjeżdżają samochody, z wyjątkiem pojazdów mieszkańców i służb ratunkowych.
Sam układ ulic to kawałek historii. Bairro Alto wyrosła na początku XVI wieku poza starymi murami, gdy handel zwiększał liczbę mieszkańców Lizbony.
Zaplanowano ją na regularnej siatce: ulice biegną w dół ku rzece, a przecinają je uliczki równoległe do niej. W 2013 roku Lizbona świętowała 500 lat od jej podziału na działki, pierwszego geometrycznego planu miasta.
Domy stoją na długich, wąskich działkach, tak blisko siebie, że często tylko wyższe piętra dostają bezpośrednie światło słoneczne. Dlatego uliczki są mroczne i kameralne, a ich skala niewiele się zmieniła od XVI i XVII wieku.
Przybycie jezuitów do São Roque w latach 50. XVI wieku wywołało drugą falę budowy, a dzielnica rozrosła się na północ, w stronę São Pedro de Alcântara. Trzęsienie ziemi z 1755 roku wyrządziło tu niewielkie szkody.
Od XIX wieku do trzeciej ćwierci XX wieku w Bairro Alto mieściły się najważniejsze gazety i drukarnie Portugalii. Dziennikarze, pisarze, artyści i studenci mieszkali obok marynarskich tawern, sprzedawców węgla i domów schadzek. Nazwy ulic, takie jak Rua Diário de Notícias i Rua d'O Século, wciąż przypominają o gazetach.
Gdy prasa się wyprowadziła, wprowadziły się bary: od lat 80. XX wieku dzielnica jest centrum lizbońskiej nocy. W 2010 roku została uznana za obiekt użyteczności publicznej.
W dzień to okolica starych domów o trzech lub czterech kondygnacjach, małych tradycyjnych sklepów i pracowni rzemieślników, a pomiędzy nimi butików projektantów i salonów tatuażu. Niektóre zabytkowe sklepy i tawerny, jak antykwariat Solar przy Rua D. Pedro V, miasto wpisało na listę „sklepów z historią”.
Nocą ulice wypełniają się ludźmi różnych pokoleń i kultur, a spotyka się tu wielu zagranicznych studentów, którzy spędzają w Lizbonie rok w ramach Erasmusa. Do większej części dzielnicy nie wjeżdżają samochody, z wyjątkiem pojazdów mieszkańców i służb ratunkowych.
Sam układ ulic to kawałek historii. Bairro Alto wyrosła na początku XVI wieku poza starymi murami, gdy handel zwiększał liczbę mieszkańców Lizbony.
Zaplanowano ją na regularnej siatce: ulice biegną w dół ku rzece, a przecinają je uliczki równoległe do niej. W 2013 roku Lizbona świętowała 500 lat od jej podziału na działki, pierwszego geometrycznego planu miasta.
Domy stoją na długich, wąskich działkach, tak blisko siebie, że często tylko wyższe piętra dostają bezpośrednie światło słoneczne. Dlatego uliczki są mroczne i kameralne, a ich skala niewiele się zmieniła od XVI i XVII wieku.
Przybycie jezuitów do São Roque w latach 50. XVI wieku wywołało drugą falę budowy, a dzielnica rozrosła się na północ, w stronę São Pedro de Alcântara. Trzęsienie ziemi z 1755 roku wyrządziło tu niewielkie szkody.
Od XIX wieku do trzeciej ćwierci XX wieku w Bairro Alto mieściły się najważniejsze gazety i drukarnie Portugalii. Dziennikarze, pisarze, artyści i studenci mieszkali obok marynarskich tawern, sprzedawców węgla i domów schadzek. Nazwy ulic, takie jak Rua Diário de Notícias i Rua d'O Século, wciąż przypominają o gazetach.
Gdy prasa się wyprowadziła, wprowadziły się bary: od lat 80. XX wieku dzielnica jest centrum lizbońskiej nocy. W 2010 roku została uznana za obiekt użyteczności publicznej.