Opis
Narodowy Pałac Ajuda to królewski pałac w Lizbonie wzniesiony na wzgórzu Ajuda, w Belém, w stylu neoklasycznym. Był domem ostatnich królów Portugalii, a od 2022 roku mieści Muzeum Skarbca Królewskiego z klejnotami koronnymi.
Po trzęsieniu ziemi w 1755 roku król Józef odmówił spania pod kamiennym dachem. Dwór mieszkał w drewnianym pałacu na wzgórzu, „Królewskim Namiocie”, przez prawie trzydzieści lat, aż spłonął w 1794 roku.
Kamienny pałac, który go zastąpił, miał okropnego pecha. Rozpoczęty w 1796 roku, został wstrzymany w 1807 roku przez inwazję francuską, gdy rodzina królewska uciekła do Brazylii.
Architekt Possidónio da Silva zamienił później jedną z fasad bocznych w główną. Potem przyszły brak pieniędzy, konflikty polityczne i plany ciągle okrajane, z wieloma architektami. Planowano budowlę barokową, a skończyła się jako neoklasyczna.
Jako stała rezydencja królewska ożył w 1862 roku, z królem Ludwikiem I i Marią Pią Sabaudzką, która zaprojektowała wiele wnętrz według własnego gustu. Wśród nich są Ogród Zimowy z marmuru i egipskiego agatu, Pokój Chiński obity jedwabiem i różowy pokój na jej porcelanę.
Przyszły król Karol urodził się tu, w Zielonym Pokoju. Na początku XIX wieku malarzy Domingosa Sequeirę i Vieirę Portuense zatrudniono do ozdobienia jego ścian, wraz z włoskimi dekoratorami i rzeźbiarzami, takimi jak Joaquim Machado de Castro.
Brakujące skrzydło w końcu zbudowano w 2022 roku, jako nowoczesny skarbiec dla Muzeum Skarbca Królewskiego: klejnotów koronnych i innych zbiorów królewskich, z ponad 22 000 kamieni szlachetnych i stalowymi drzwiami o wadze pięciu ton.
Zapłacono za nie częściowo z pieniędzy z ubezpieczenia po kradzieży klejnotów królewskich w Hadze w 2002 roku.
Po trzęsieniu ziemi w 1755 roku król Józef odmówił spania pod kamiennym dachem. Dwór mieszkał w drewnianym pałacu na wzgórzu, „Królewskim Namiocie”, przez prawie trzydzieści lat, aż spłonął w 1794 roku.
Kamienny pałac, który go zastąpił, miał okropnego pecha. Rozpoczęty w 1796 roku, został wstrzymany w 1807 roku przez inwazję francuską, gdy rodzina królewska uciekła do Brazylii.
Architekt Possidónio da Silva zamienił później jedną z fasad bocznych w główną. Potem przyszły brak pieniędzy, konflikty polityczne i plany ciągle okrajane, z wieloma architektami. Planowano budowlę barokową, a skończyła się jako neoklasyczna.
Jako stała rezydencja królewska ożył w 1862 roku, z królem Ludwikiem I i Marią Pią Sabaudzką, która zaprojektowała wiele wnętrz według własnego gustu. Wśród nich są Ogród Zimowy z marmuru i egipskiego agatu, Pokój Chiński obity jedwabiem i różowy pokój na jej porcelanę.
Przyszły król Karol urodził się tu, w Zielonym Pokoju. Na początku XIX wieku malarzy Domingosa Sequeirę i Vieirę Portuense zatrudniono do ozdobienia jego ścian, wraz z włoskimi dekoratorami i rzeźbiarzami, takimi jak Joaquim Machado de Castro.
Brakujące skrzydło w końcu zbudowano w 2022 roku, jako nowoczesny skarbiec dla Muzeum Skarbca Królewskiego: klejnotów koronnych i innych zbiorów królewskich, z ponad 22 000 kamieni szlachetnych i stalowymi drzwiami o wadze pięciu ton.
Zapłacono za nie częściowo z pieniędzy z ubezpieczenia po kradzieży klejnotów królewskich w Hadze w 2002 roku.